Zaterdag, 18 januari 2020

Het is nog pikkedonker als ik bij het Zeehondencentrum aankom. Voor mij voelt het als het holst van de nacht maar de medewerkers zijn allang in touw. Er worden zeehonden gevoerd, ze krijgen medicatie, hokken moeten schoongemaakt worden en… Vis en Maple worden voorbereid voor hun vertrek. Als kersverse vrijwilliger mag ik vandaag met Emmy mee om ze los te laten op een zandplaat op het Wad. Maple en Vis zijn zogenaamde Gewone zeehonden. Naast deze soort komt in onze contreien ook de Grijze zeehond voor. Maple en Vis worden, om de beurt, eerst handig in een kist gemanoeuvreerd. Daarna worden ze gewogen. Toen ze binnen kwamen waren ze beide ruim onder de twintig kilo. De weegschaal slaat nu, per stuk, uit naar meer dan 40 kilo. En dat in de drie maanden dat ze hier geweest zijn. Ze worden naast elkaar in de auto gezet en dan gaat het richting Lauwersoog.

De meest voorkomende oorzaak voor de opvang van de zeehonden in deze tijd van het jaar is longworm. Deze parasiet krijgen ze binnen met de vis die ze eten. De longwormen komen als larven terecht in de longen. Hier groeien ze uit tot volwassenen wormen en beginnen ze met voortplanten. Dit beschadigt de longen van de zeehond en zorgt ervoor dat ze vatbaar worden voor infecties. Hierdoor komen ze terecht in een neerwaartse spiraal van verzwakking en ziekte. Ze vermageren sterk en gaan uiteindelijk dood. Maar Maple en Vis zijn er weer helemaal bovenop.

03 havenIn de haven staan nog meer mensen die met de vrijlating meegaan. Schipper Anton komt met de Happy Seal aangevaren en de kisten worden voorzichtig achterop gezet. In de kajuit is het gezellig druk. Er is gezorgd voor koffie en thee en onderweg vertelt Emmy van alles over Maple en Vis. Hoe ze gevonden zijn, hoe ze behandeld zijn, waarom ze Maple en Vis heten en hoe de inzichten over opvang van zeehonden veranderd is in de loop der tijd. De zeehonden zijn vernoemd door vrijwilligers. Maple heeft de naam gekregen van een Canadese vrijwilligster vanwege de vele Maple-trees (esdoorn) in Canada. Vis was gewoon gek op vis. Vandaar de naam.

Op de zandplaten zien we meerdere groepen zeehonden liggen. We blijven ver van ze vandaan zodat ze niet schrikken. Het weer is woest. Koud met felle buien. Wanneer, bij een bui, iedereen binnen in de kajuit gaat, zitten we even als de spreekwoordelijke haringen in een ton. Als het droog willen we graag weer naar buiten. Genieten van de vertes en de wolken. Want het is alsof je in een oudhollandse schilderij zit met deze prachtige luchten. Anton, de schipper, vertelt dat door de hoge waterstand en de wind het een probleem kan zijn om met droge voeten op de zandplaat te komen. Normaal kun je van de voorplecht meteen op het zand stappen. Nu gaat dat niet lukken, maar Anton heeft overal een oplossing voor. Hij heeft een extra bootje meegenomen en is zelfs bereid om de mensen zonder kaplaarzen te tillen. Zo komen we allemaal met droge voeten op de zandplaat.

06 ontschepen

Voorzichtig worden de zeehonden ook met hetzelfde bootje vervoerd en op de zandplaat getild. De kisten worden naast elkaar opgesteld, een stukje van het water vandaan. Net als onderweg, vertelt Emmy van alles. Nu over hoe de procedure van het vrijlaten gaat. We staan allemaal aan één kant zodat ze aan de andere kant een veilige uitwijk hebben. We moeten ze de tijd geven en niet op ze af gaan rennen voor de mooiste selfie. Het valt me op dat Maple en Vis zo rustig in hun kist liggen. Alsof ze alles geduldig ondergaan.

Dan is het moment daar. Emmy geeft de laatste instructies. Op elke kist zit iemand die het luik open trekt. Eerst gebeurt er even niets. Maar dan hobbelen ze allebei naar zee. Onderweg kijken ze naar elkaar en ze kijken om. Ik vraag me af wat ze begrijpen van wat er gebeurt. Ze lijken geen haast te hebben en nemen de tijd om weer aan het water te wennen. Alhoewel je ze vaak in groepen ziet, zijn het in principe solitaire dieren die zelfstandig jagen. Maar op dit moment vinden Maple en Vis het nog een beetje eng en blijven ze wat bij elkaar. Ze gaan niet meteen er vandoor. Ze zijn nieuwsgierig genoeg en als wij weer op de boot terug klimmen en naar Lauwersoog gaan, zien we nog regelmatig hun kopjes boven water. Het is erg leuk en leerzaam om eens mee te gaan met het vrijlaten van de zeehonden. Het geeft een goed gevoel om de zeehondjes weer in het water te zien dartelen. En het is heerlijk om op het wad te zijn ondanks de kou en de regen. 

08 vrijlating

 

Dit is Hans...

hansHans wilde 2020 goed beginnen en is maar meteen vrijwilliger bij het Zeehondencentrum Pieterburen geworden. Hij is het gelukkigst als hij buiten en/of onderweg is. En als dat geluk zich voordoet probeert hij dat meestal in woord en beeld vast te leggen. Regelmatig zal er hier een nieuwe blog verschijnen als Hans weer op pad is geweest!