Zeedieren zoals zeehonden en zeevogels hebben niet altijd het vermogen om plastic afval en voedsel te onderscheiden. Hierdoor eten dieren als zeehonden en zeevogels plastic en raakt de maag verstopt waardoor verhongering of vergiftiging ontstaat. Daarnaast kunnen dieren verstrikt raken in plastic afval.

Plastic kan ook worden doorgegeven via de voedselketen, waardoor het ook op ons bord terecht kan komen. Plankton dat vol zit met microplastic, kan door een vis worden opgegeten, en de vis weer door ons…

Naast het opeten van plastic, kunnen zeedieren ook verstrikt raken in grote stukken afval zoals visnetten. Naar schatting sterven er jaarlijks 136.000 zeezoogdieren zoals zeehonden en dolfijnen doordat ze in aanraking komen met ons afval. In het Zeehondencentrum maken we vaak genoeg mee dat een nettenslachtoffer maanden moet herstellen van verwondingen die zijn veroorzaakt door visnetten of –lijnen.

Een bekend en heel duidelijk voorbeeld hiervan was de jonge Grijze zeehond die verstrikt raakte in een frisbee. Een ogenschijnlijk ongevaarlijk object dat waarschijnlijk tijdens het spelen op het strand is zoekgeraakt. De zeehond had de frisbee om zijn nek gekregen en daar had het enorme schade aangericht. Monsters van de wond en longen werden onderzocht door de afdeling pathologie van de diergeneeskundige faculteit van universiteit Hannover. Uit dit onderzoek blijkt dat de frisbee niet alleen in de speklaag van de nek heeft gesneden, maar zo diep doordrong dat het de luchtpijp van de zeehond beschadigde. De verwondingen aan de luchtpijp hebben waarschijnlijk de weg vrij gemaakt voor de longontsteking waar het dier aan leed. Bovendien wijst het onderzoek uit dat de wond al minstens 4 weken oud was, een lange lijdensweg dus voor een jonge Grijze zeehond.

frisbee zeehond