Maandag, 6 januari 2020

De verharing van Olaf zet goed door, hele plukken van de witte vacht zweven door het zeehondenverblijf. Steeds duidelijker wordt zijn mooie grijze pels te zien. Olaf is inmiddels al flink gegroeid en wordt een grote vent. Ook dankzij alle visjes die zo lief zijn gedoneerd voor hem!

In het wild heeft de moeder haar pup inmiddels achtergelaten, vanaf hier moet hij zichzelf kunnen redden. De pup gaat nu een periode van vasten in en tijdens deze periode verliest hij zijn witte vacht. Hij leeft nu volledig op zijn reserves. Zodra hij verhaard is, wordt het ook tijd om weer te gaan eten. Zonder die dikke wollige vacht kan de pup goed zwemmen en hij zal het water in gaan. Met die witte vacht kan een jonge zeehond niet goed zwemmen, de vacht zuigt zich vol water waardoor de zeehond zinkt. Jagen doet deze zeehondensoort van nature, dat hoeven ze niet te leren. Instinctief zal de pup op zoek gaan naar een prooi. Eerst kleine visjes en schaaldieren maar later ook grotere dieren. Grijze zeehonden verslinden met gemak een onoplettende zeemeeuw of bruinvis als ze de kans krijgen.

In de opvang vasten de dieren niet. Omdat Olaf zijn moeder al zo vroeg moest missen heeft hij niet de volledige reserves op kunnen bouwen die hij in de natuur zou hebben gekregen. Dus hij wordt elke dag meerdere malen gevoerd om er voor te zorgen dat hij straks een gezond gewicht heeft als hij weer vrij gelaten kan worden.

 

olaf verharing