Zondag, 15 december 2019

Olaf en Elsa beginnen aan elkaar te wennen. Elsa is nog wat gereserveerd ten opzichte van Olaf maar ze lijken elkaars gezelschap toch wel te kunnen waarderen. Beide lijken al feilloos aan te voelen wanneer het etenstijd is, dan gaan de oogjes open en hoor je ze duidelijk roepen.

Het voeden gebeurt nu nog d.m.v. een slangetje. De zeehond slikt een slangetje in die tot aan de maag loopt. Via dit slangetje krijgt de zeehond vispap gevoerd. Er wordt heel vaak gevraagd waarom dit op deze manier gebeurt en waarom een zeehondenpup geen fles krijgt. Een zeehondenpup duwt met zijn snuit tegen de buik van de moeder. Daardoor drukt hij als het ware de melk uit de speen van de moeder, dit is bijna onmogelijk als je een fles wilt geven. De moedermelk is ongelofelijk vet, het is zo dik als tandpasta. Er is geen enkele melkvervanger die dit vetgehalte kan evenaren. Maar vispap die in het Zeehondencentrum wordt gemaakt is bijna net zo vet en bevat de voedingsstoffen die een pup nodig heeft. Daarom krijgen de pups deze pap toegediend door een slangetje. Over niet al te lange tijd zal Olaf de overstap kunnen maken naar hele vissen.

Olaf kan sinds vandaag zijn oogje weer een beetje openhouden en dat is goed nieuws.