We zien de zeehond als graadmeter van de zee. Gaat het goed met de zeehond dan gaat het ook goed met de zee. Sinds het einde van de jacht is de zeehondenpopulatie zich langzaam aan het herstellen. Maar het herstel gaat niet van een leien dakje. Zo zorgden vervuiling en virusuitbraken voor flinke deuken in de toename van het aantal dieren. En nieuwe bedreigingen liggen nog altijd op de loer. De laatste jaren lijkt de populatiegrootte in het Nederlandse deel van de Waddenzee na een korte stabiele fase, te zijn afgenomen. We denken dat de volgende grote bedreiging ligt in plastic soep en plastics (deeltjes) die in het zeewater drijven. Veel zeedieren zien het plastic aan voor eten en anderen raken verstrikt in de onoplosbare deeltjes en spooknetten van vissers.